Ankieta: Proszę podać rodzaj szpitala, w którym jest/był leczony chory.

udar mozgu

Dodaj post do:

Ankieta: Jakie produkty spożywcze chory najczęściej spożywał?

udar mozgu

Dodaj post do:

Ankieta: Ile czasu tygodniowo chory poświęcał na aktywność fizyczną?

udar mozgu

Dodaj post do:

Ankieta: Czy chory palił papierosy?

udar mozgu

Dodaj post do:

Ankieta: Czy chory leczył się w przeszłości z powodu któregokolwiek z poniższych schorzeń?

udar mozgu

Dodaj post do:

Ankieta: Czy ktoś z najbliższej rodziny chorego (dziadkowie, rodzice, rodzeństwo) cierpiał wcześniej na udar mózgu?

udar mozgu

Dodaj post do:

5 sposobów na odleżyny

udar mozgu

1. Częsta zmiana pozycji

Odleżyny to wynik niedostatecznego ukrwienia skóry. Ich powstawaniu może zapobiegać częste, nawet co 15-20 minut, zmienianie pozycji chorego. Dotyczy to także osób siedzących na wózkach inwalidzkich. Zmiana ułożenia ciała powoduje lepsze ukrwienie uciskanych zazwyczaj miejsc.

Dodaj post do:

Odleżyny / Bedsores #2

udar mozgu

Kontynuujemy rozpoczęty miesiąc temu wątek. Pani Elżbieta Szwałkiewicz – Konsultant Krajowy w Dziedzinie Pielęgniarstwa Przewlekle Chorych i Niepełnosprawnych pisze:

Poza stosowaniem nowoczesnych opatrunków należy ściśle przestrzegać poniższych zasad, które z pewnością ograniczą zdrowotne i ekonomiczne straty wywołane odleżynami:

1.
Jeżeli chory ma zmiany odleżynowe to nie powinien leżeć lub siedzieć na odleżynie
2.
Przy zmianie pozycji chorego należy pamiętać że tarcie powstające w czasie pocierania ciała o bieliznę pościelową lub osobistą może przyczynić się do powstania odleżyny
3.
Należy unikać nacisku bezpośrednio na małe powierzchnie ciała np. ucisk palcami przy zmianie pozycji chorego
4.
Przy zmianie pozycji najlepiej stosować:
- technikę “hamaka”, tj. nie dotykać bezpośrednio ciała chorego lecz przenosić go, bądź przesuwać na podkładzie z mocnego płótna. Przy zmianie pozycji ciała unieruchomionego pacjenta niezwylke przydatne są tkaniny, maty i rękawy do ślizgowego przemieszczania.
- obracanie na bok bądź na brzuch, pociągając za przeciwległy brzeg prześcieradła pod którym leży tkanina slizgowa
- talkowanie ciała chorego w miejscu gdzie go dotykamy przy zmianie pozycji.
5.
Jeżeli pacjent jest bardzo obolały i broni się przed zmianą pozycji należy (w uzgodnieniu z lekarzem) przed rozpoczęciem czynności pielęgnacyjnych stosować leki przeciwbólowe.
6.
Plecy chorego możemy odciążyć układając go na brzuchu ale należy pamiętać, że jest to możliwe tylko jeżeli chory jest wydolny oddechowo. Niestety, często zdarza się, że pacjenci nie chcą leżeć w tej pozycji, mimo, że jest to pozycja zalecana gdy chory ma otarcia lub odleżynę na kości krzyżowej.
7.
Przy układaniu pacjenta na boku należy pamiętać by nie leżał on bezpośrednio na wystającej części kości udowej, w miejscu gdzie kość udowa styka się z miednicą. Jest to miejsce (poza kością krzyżową i ogonową), na którym najczęściej powstają odleżyny.
8.
Przy ułożeniu pacjenta na boku należy zadbać by nie było wzajemnego ucisku kończyn, stosować między nimi przekładki.
9.
Należy pamiętać, że najbardziej niebezpieczne dla chorego jest ułożenie w pozycji półleżącej lub półsiedzącej. Pozycja ta powoduje, że chory ześlizguje się i stara się temu zapobiec przez zapieranie się piętami o podłoże. Może to spowodować powstanie odleżyn nie tylko na piętach ale także w okolicy kości krzyżowej, ogonowej i kości kulszowych. Piętę i wymienione miejsca zabezpieczamy przez ich uniesienie np. przy pomocy klinów.
10.
Należy unikać krążków pod pięty gdyż mogą one tamować swobodny przepływ krwi. Dobre efekty daje stosowanie podkładek z naturalnego bądź ze sztucznego futr specjalnie do tego celu przeznaczonego.
11.
Przy układaniu chorego w pozycji siedzącej, zarówno na łóżku jak i na fotelu należy:
- łóżko wyposażyć w ruchome kliny podpierające plecy oraz w oparcie przy nogach zapobiegające zsuwaniu się
- pacjent musi siedzieć jak najbardziej prosto z kolanami lekko ugiętymi co zapobiega nazbyt silnemu napięciu mięśni
- zastosować poduszki podpierające ręce, które jednocześnie zapobiegną przechylaniu się chorego na boki
12.
Metodę ślizgowego przemieszczania można zastosować gdy łóżko i wózek, na który się chorego przesuwa, są jednakowej wysokości i zabezpieczone przed rozsunięciem się.
13.
U osób przebywających długie godziny w wózku inwalidzkim wskazane jest stosowanie poduszek przeciwodleżynowych, zmniejszających ucisk wyniosłości kostnych na mięśnie i skórę.
14.
Przy przenoszeniu chorego z łóżka na fotel i odwrotnie stosujemy technikę “hamaka” co eliminuje bezpośrednie wywieranie siły na ciało chorego. Z reguły wózki inwalidzkie jak i krzesła sanitarne mają wysuwane boki co ułatwia przemieszczanie, z wózka na łóżko i odwrotnie, metodą ślizgową.
15.
Generalną zasadą jest, żeby chory przebywał w suchej i gładkiej bieliźnie oraz pościeli.
16.
Pierwsze ostrzeżenie to nieblednące pod uciskiem zaczerwienie, na które musimy natychmiast zareagować odciążeniem tego miejsca od ucisku i szczególną ochroną w trakcie przemieszczania chorego. Należy zastosować delikatny masaż poprawiający ukrwienie.
17.
Przy podnoszeniu i przemieszczaniu pacjenta (mającego odleżyny lub zagrożonego odleżynami) za pomocą sprzętu mechanicznego należy sprawdzić gdzie są punkty największego ucisku i te miesca podwieszki (hamaka, szelek) zabezpieczyć sztucznym futerkiem lub tkaniną amortyzującą ucisk.
18.
Podstawowe wyposażenie:
Podstawowym i powszechnie stosowanym sprzętem powinny być specjalne maty i rękawy do ślizgowego przemieszczania pacjentów oraz materace przeciwodleżynowe. Celem stosowania tkanin ślizgowych i podkładek odciążających jest rozłożenie ciężaru ciała na możliwie największą powierzchnię tak, aby zmniejszyć ucisk na poszczególne punkty ciała oraz wyeliminowanie tarcia skóry o powierzchnię. Używanie łatwoślizgów wymaga od opiekuna niewielkiego wysiłku fizycznego a ponadto znacznie ogranicza ból jaki pacjent odczuwa przy przemieszczeniu. Łatwoślizg może wyglądać jak kawałek bardzo śliskiej takniny lub foli albo śpiwór mający w środku materiał o bardzo niskiej przyczepności. Układa się je pod prześcieradłem. Pozycję chorego zmienia się pociągając za prześcieradło. Łatwoślizg przypominający śpiwór ma także działanie przeciwodleżyniowe, szczególnie w połączeniu z materacem przeciwodleżynowym.
Jeżeli chory jest wychudzony i skarży się na bolesność ciała, szczególnie łokci, ulgę w cierpieniu przyniesie wyłożenie łóżka owczą skórą z miękkim gęstym futrem. W wielu krajach europejskich bardzo popularne jest stosowanie podkładów oraz dopasowanych kształtem do pięt, łokci, i innych wypukłości podkładek ze sztucznego futra. Daje ono dobrą amortyzację oraz uczucie miękkości i ciepła. Ważne jest że można je w przypadku zabrudzenia prać. Futerko to umożliwia także ślizgową zmianę pozycji ciała.
U osób unieruchomionych w łóżku konieczne jest stosowanie różnego kształtu klinów, wałków, podpórek i poduszeczek wspomagających prawidłowe ułożenie i chroniących części ciała przed wzajemnym uciskiem. Powinny one być wykonane z futerka lub gąbki poliuretanowej. Większość poduszeczek i klinów można wykonać we własnym zakresie. Możemy stosować też zwykłą miękką gąbkę o drobnych oczkach, z której można wycinać różnego kształtu podkładki lub przekładki, które należy stosować np. u chorych otyłych. Należy pamiętać, że wszystkie podkładki powinny być w odpowiednich pokrowcach z miękkiego, naturalnego materiału. Kształt i wielkość poduszek wspomagających i ustalających pozycję chorego należy dopasować do jego rozmiarów oraz do kształtu i rozmiarów używanego przez niego łóżka czy fotela. Wielu obłożnie chorych z którymi miałam kontakt korzystało, z dobrym efektem, z poduszeczek, podkładek i kółek pod pośladki wykonanych z miękkiej tkaniny lnianej i wypełnionych siemieniem lnianym (szczególnie w upalne dni).
Przy pielęgnacji pacjenta unieruchomionego niezbędny jest dynamiczny materac przeciwodleżynowy zwany także materacem zmiennociśnieniowym. Składa się on z wielu komór w których na przemian przepływa powietrze zmieniając w ten sposób ciśnienie podłoża. Zmiana punktów podparcia i nieustający lekki masaż w znacznej mierze eliminują ból ciała wywołany długim leżeniem.
Materace nie zwalniają z konieczności częstej zmiany pozycji ciała ale skutecznie ograniczają ryzyko wystąpienia odleżyn oraz przyspieszają proces leczenia istniejących odleżyn. Materace oraz napełniające je silniczki są trwałe, praktyczne i proste w użyciu. Łatwo je utrzymać w czystości.
Sprzęt ślizgowy, materace przeciwodleżynowe i opatrunki ochronne są nieocenione w sytuacji kiedy w oddziale jest zbyt mało pielęgniarek i opiekunek albo gdy chory przebywa w domu a opiekun pracuje zawodowo.”

Dodaj post do:

Najczęściej występujące powikłania po udarze mózgu

udar mozgu

Powikłania neurologiczne

Obrzęk mózgu i wgłobienie
Ukrwotocznienie ogniska zawałowego
Napady padaczkowe (drgawki)
Zaburzenia psychiczne
Dysfagia

Powikłania sercowo-naczyniowe

Wzrost lub spadek ciśnienia tętniczego
Zaburzenia rytmu serca
Niewydolność krążenia
Zawał mięśnia sercowego
Zakrzepowe zapalenie żył głębokich

Powikłania oddechowe

Infekcje płucne
Zachłyśnięcie
Zator płucny

Powikłania żołądkowo-jelitowe

Zaburzenia połykania
Krwawienie z przewodu pokarmowego
Zator krezki
Niedrożność porażenna jelit

Powikłania czynności fizjologiczne

Infekcje w drogach moczowych
Nietrzymanie moczu (i stolca)
Zatrzymanie moczu
Zaparcia

Powikłania układowe

Gorączka
Hiperglikemia
Zaburzenia wodno-elektrolitowe

Powikłania skórne

Odleżyny
Infekcje

Powikłania inne

Upadki, złamania, bolesny bark,

Dodaj post do:

Ból i dolegliwości bólowe po udarze mózgu #1

udar mozgu

W Stanach Zjednoczonych jest ponad 5 milionów osób które przetrwały udar mózgu.

Wielu ocalałych musi radzić sobie z bólem spowodowanym udarami. W wielu przypadkach, ból jest znakiem że ich ciało doznało pewnego rodzaju urazu. Jednak nie zawsze jest to jedyny powód. Czasami, po uszkodzeniu mózgu w skutku udaru, normalny dotak może być bolesny. W innych przypadkach ból jest postrzegany jako wynik namięcia mięśni lub słabości. Udarowiec może odczuwać kilka rodzajów bólu. Kluczem do rozwiązania problemu, jest odgadnięcie co powoduje ból i jak można go wyeliminować.

Rodzaje bólu towarzyszące choremu po udarze:
- ból łagodny, średni lub intensywny,
- ciągły lub „obecny / nieobecny“
- występujący w niektórych lub we wszystkich partiach ciała dotkniętych przez udar,
- odczuwany w twarzy, ramieniu, nodze lub torsie,
- swędzenie, pieczenie, kłucie lub rwanie

Ból miejscowy

Miejscowy ból po udarze mózgu, zwykle odczuwany jest w stawach. Zwykle jego obecność spowodowana jest niezwykłym umiejscowieniem stawu w wyniku napięcia mięśni lub sztywnienia, częstego w przypadku udaru. Zwykle taki rodzaj bólu jest obserwowany w ramieniu.

Ból pochodzenia centralnego

Ból centralny jest stały zmienny lub ciężki i często jego natężenie nasila się poprzez dotyk lub ruch, emocje czy zmiany w temperaturze. Warto o tym pamiętać, na przykład przygotowując kąpiel, lub temperaturę otoczenia w którym znajduje się chory po udarze.

Ból zwykle jest odczuwany w części ciała, zazwyczaj ramieniu lub w nodze. Na ogół jest to strona ciała dotknięta udarem. Często ból centralny nie jest odczuwalny przez kilka tygodni lub miesięcy po udarze.
Ból pochodzenia centralnego jest tworzony w mózgu jako wynik udaru. Nie pochodzi od uszkodzonych zakończeń nerwowych.

Zwykle, ciało wysyła normalne informacje do mózgu, w odpowiedzi na dotyk, ciepło, zimno i inne bodźce.
Jednak móg nie rozpoznaje odpowiednio tych sygnałów. Zamiast tego, odbiera nawet najmniejsze wrażenia czuciowe na skórze, jako wyjątkowo bolesne.

Udarowcy z bólem pochodzenia centralnego mogą:
- odbierać bezboleśnie ukłucie, ciepło lub zimno,
- odbierać normalny dotyk jako nieprzyjemny lub bolesny,
- odczuwać więcej bólu w sytuacjach emocjonalnych, w trakcie ruchu,

Chroniczny ból pochodzenia centralnego może spowodować:
- zaprzestania używania części ciała w których pojawia się ból,
- osłabienia mięśni,
- nadużycia leków, depresji, wzrostu uzależnienia od członków rodziny.

Na pytanie “Jak radzić sobie z bólem po udarze mózgu?” postaramy się odpowiedzieć w następnym wpisie.

Dodaj post do: